Mijn naam is Emiel Pluimers en ik ben 30 jaar oud. Ik ben getrouwd met Charlotte en trotse vader van twee prachtige zoons, Senn (2) en Bobby (1) en woon vanaf 1 augustus in Nijverdal (Overijssel).

In 2010 heb ik mijn opleiding als Psychomotorisch Therapeut (PMT) aan de Hogeschool Windesheim te Zwolle afgerond. Sindsdien ben ik als PMT’er werkzaam bij Stichting Zozijn. Dit is een zorginstelling voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Binnen Zozijn ging ik gymzalen van gemeentes langs om PMT op locatie te geven. Daarmee heb ik veel ervaring opgedaan met mensen met hechtingsproblematiek en trauma.

Omdat ik ook naast mijn baan cliënten met eerstelijnsproblematiek (problematiek waarbij er nog niet veel aan de hand is en zorginstellingen nog niet aan de orde zijn) vooruit kon helpen, ben ik in mijn eigen tijd PMT gaan geven. Via mond-tot-mondreclame klopten er steeds meer cliënten bij me aan voor hulp. Dit heeft ertoe geleid dat ik een eigen bedrijf kon starten. Pluimers PMT is ontstaan vanuit een passie om mensen vooruit te helpen. Ik ben nu nog 1 dag werkzaam bij Zozijn en 3 dagen voor Pluimers PMT.
Voordat ik in dienst kwam bij Zozijn, heb ik gewerkt bij SBO de Elimschool (Speciaal Basis Onderwijs) te Rijssen. Ik heb tijdens mijn stageperiode de Psychomotorische Therapie opgezet en kon dit uitbreiden naar een baan.

In maart 2016 ben ik begonnen aan de opleiding tot Systeemspecialist. In deze opleiding neem ik kennis van de systeemtheorie en leer ik deze toe te passen in de praktijk. Zo komen systeemtherapie en PMT bij elkaar.

Naast mijn werk heb ik een grote voorliefde voor sport. Voetbal is mijn favoriet. Zelf sporten zit er door lichamelijk ongemak helaas niet meer in. Gelukkig vermaak ik me als toeschouwer uitstekend.

Missie

Als Psychomotorisch Therapeut werk ik op basis van vertrouwen en positiviteit. Ik zet cliënten graag in hun kracht en roep de kwaliteiten aan die de cliënten hebben. Cliënten zijn zelf verantwoordelijk voor hun groei en ontwikkeling.
Mijn missie als Psychomotorisch Therapeut is om mensen zodanig te helpen en te ondersteunen dat ze hun problemen durven te erkennen. Als de problemen voor de cliënten zichtbaar zijn, help ik door ze te laten zien dat ze zelf de aangewezen persoon zijn om met de problemen om te gaan, en dat ze deze ook zelf op kunnen lossen!

Visie

Ieder mens is uniek. Dit maakt dat er geen vaststaand stappenplan is. Elk mens moet op zoek naar zijn of haar eigen identiteit. Een mens wordt geboren en is vanaf de eerste dag op aarde goed. De mens deugt. Vervolgens leert het individu om zichzelf te kunnen redden op de wereld. Daarbij hoort gedrag dat door anderen niet geaccepteerd wordt. Dat hoeft echter niet te betekenen dat dit gedrag niet bij de persoon past. Het is belangrijk om er zonder oordeel naar te kijken, omdat de context van het gedrag veel belangrijker is. Wanneer je niet stopt als het verkeerslicht op rood staat, overtreed je de wet. Rijd je door rood met een hoogzwangere vrouw in de bijrijdersstoel, dan wordt het getolereerd. De context geeft een verklaring voor het gedrag.
Zo kijk ik naar de mens. De context maakt het gedrag betekenisvol. Ik vind het belangrijk dat de mens zelf ziet wat de invloed van zijn gedrag op de omgeving is. De verandering voor gedrag moet van binnenuit komen. De verantwoordelijkheid ligt daarom ook altijd bij jezelf als individu en niet bij een ander.

Motto

‘Met de hoed in de hand, komt u door het ganse land’
Vroeger hadden mensen vaker een hoed op. Om mensen te begroeten namen ze de tijd om de hoed van hun hoofd te nemen en daarmee ‘goedendag!’ te zeggen. De betekenis van het spreekwoord en mijn motto is dat, wanneer je mensen begroet, je door het hele land komt. Mensen zullen je helpen om verder te komen als je mensen begroet en je open stelt voor anderen.
Bij mijn opvoeding heb ik meegekregen om altijd beleefd te zijn. Dit doe ik nog altijd en beschouw ik als een groot goed. Op straat probeer ik mensen altijd te begroeten. Begroeten gaat voor mij ook verder dan de oppervlakkige begroeting op straat. Het motto laat blijken dat we elkaar ook moeten blijven zien.
Door het elektronische tijdperk waarin we nu leven, vergeten we steeds vaker om elkaar te zien. Mijn motto herinnert me aan het feit dat we elkaar niet alleen moeten bekijken en begroeten, maar ook echt moeten zien! Dat laatste is in de tijd van sociale netwerken steeds lastiger, maar niet onmogelijk!