In de afgelopen weken las ik een interview over een onderzoek, waarin werd aangetoond dat de klik tussen een docent en zijn leerlingen van groots belang is. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor docenten, maar voor alle beroepen waarbij er met en tussen mensen wordt gewerkt. Dit wordt ook wel het Paulusbeginsel genoemd.

‘Het Paulusbeginsel is te omschrijven als het gegeven dat alle werkzaamheden met mensen, alle interacties van mensen binnen relaties, alle werkzaamheden in de hulp- of dienstverlening, het onderwijs, de gezondheidszorg en bepaalde andere beroepsvelden slechts dan effect hebben als de betreffende beroepsbeoefenaren er daadwerkelijk in slagen om een open, bereidwillige, aandachige en betrokken betrekking te realiseren.’ (bron: Anders Kijken, Joop Willemse)

De naam Paulusbeginsel vindt zijn oorsprong in de Bijbel. Het refereert naar de hieronder staande tekst uit 1 Korintiers 13:1-13 NBG:

‘Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. Al verkocht ik al mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht, maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
De liefde zal nooit vergaan, profetieen zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. Toen ik nog kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik gekend ben. Ons resten geloof, hoop en liefde, maar de grootste daarvan is de liefde.’

 

Een directeur vanuit het basisonderwijs wees mij op onderstaande film, waarin het Paulusbeginsel erg mooi tot uiting komt. Wat mij in deze video aangreep is de inspirerende manier van lesgeven. De wijze van contact maken met de leerlingen en het stimuleren van het onderlinge contact verdient, in mijn ogen, meer aandacht. Mijn advies: kijk de film,  ga er rustig voor zitten en stel de vraag: wat maakt het nu zo bijzonder?